الْقَوْلُ فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ إِنَّهُمْ كانُوا خاسِرِينَ . « 1 » « و آن فرزندى كه چون پدر و مادرش او را دعوت به ايمان به خدا و رسول خدا و عالم معاد ميكردند ، گفت : افّ باد بر شما ! آيا شما دو تن مرا وعده ميدهيد كه من پس از مرگ سر از قبر بيرون مىآورم و زنده ميشوم و محشور ميگردم ، درحالىكه چه بسيار از طائفه‌ها و امّتها قبل از من مردند و هيچكدام از قبرها خارج نشدند ، و يا آنكه چه بسيار از امّت‌ها قبل از من بمردند و آنان انكار معاد و بعث را مىنمودند ؟ ! و پدر و مادر به خداوند استغاثه نموده و براى نجات فرزند طلب كمك ميكردند و به فرزند مىگفتند : واى بر تو ! ايمان بياور به گفتار خدا و به گفتار رسول خدا و به بعث و نشر و حشر ؛ زيرا وعدهء خدا حقّ است . و آن فرزند در پاسخ مىگفت : اين قرآن و آنچه شما مرا به آن دعوت مىكنيد ، غير از حكايات و افسانه‌ها و بافته‌هاى پيشينيان ، چيز ديگرى نيست . » سپس قرآن ميگويد : « اينان كسانى هستند كه كلمهء ضلال و عذاب خدا بر آنان - در زمرهء امّت‌هائى كه قبل از آنان از جنّ و انس آمدند و مردند زده شده ، و بر گمراهى مهر شده‌اند و حقّاً از طائفهء زيانكارانند

--> ( 1 ) » . آيه 17 و 18 : از سورهء 46 : الاحقاف